Όταν το αυτονόητο γίνεται αιτούμενο
Γιατί, λοιπόν, ακόμη τόσος λόγος για τη διαφορετικότητα; Μια κατάσταση που (πρέπει να) είναι αυτονόητη για το ανθρώπινο είδος, όπως και για τον φυσικό κόσμο. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δύο άνθρωποι μέσα στο σύμπαν ταυτίζονται απόλυτα και από κάθε άποψη; Ακόμη και δυο φτερά στον άνεμο, δυο φυλλαράκια στο ίδιο δέντρο, δυο πέταλα ενός λουλουδιού, δεν διαφέρουν στα σημεία; Γιατί το αυτονόητο και "φυσιολογικό ", η αποδοχή της διαφορετικότητας, της πολυποικιλίας, της πολλαπλότητας, της μη ταύτισης, από δεδομένα έγιναν και παραμένουν αιτούμενα; Γιατί σε μια εποχή ολοσχερών ανακατατάξεων και συγκλονιστικής, καταιγιστικής ταχύτητας μεταβολών, τα προαιώνια, διχαστικά στερεότυπα μοιάζουν ακλόνητα; Μήπως γιατί παραμένουν εξαιρετικά εξυπηρετικά, για πολλές και συμφέρουσες σκοπιμότητες; Ή πάλι, μήπως στο πέρασμα του χρόνου πάψαμε να βλέπουμε στο πρόσωπο του άλλου τον συνάνθρωπο και φοβηθήκαμε πολύ το "ξένο", το ανοίκειο, το άγνωστο; Μήπως ενώ γίναμε πολίτες του σύμπαντος, ξεχάσαμε πώς να είμαστε πολίτες της ανθρωπότητας; Μήπως, τελικά, είναι απλό να αναγνωρίζουμε από την πρώτη μας ανάσα τον Άνθρωπο, κάτω από δέρμα, χρώμα, φυλή, συνήθειες και πεποιθήσεις; Μήπως να αφήσουμε στη Μάνα-Γη χώρο για όλα τα σαφώς διαφορετικά, μα ισότιμα παιδιά της;
Την ώρα που η αποδοχή του διαφορετικού
θα φύγει από τη σφαίρα του ευχολογίου και θα αποτελεί απτή και αυτονόητη
πραγματικότητα, ένας καινούριος κόσμος θα έχει ανατείλει. Και σε αυτόν θα
χωρούν ειρηνικά όλοι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου