Inclusion & Diversity

  Γιατί, λοιπόν, ακόμη τόσος λόγος για τη διαφορετικότητα; Μια κατάσταση που (πρέπει να) είναι αυτονόητη για το ανθρώπινο είδος, όπως και για τον φυσικό κόσμο. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δύο άνθρωποι μέσα στο σύμπαν ταυτίζονται απόλυτα και από κάθε άποψη; Ακόμη και δυο φτερά στον άνεμο, δυο φυλλαράκια στο ίδιο δέντρο, δυο πέταλα ενός λουλουδιού, δεν διαφέρουν στα σημεία; Γιατί το αυτονόητο και "φυσιολογικό ", η αποδοχή της διαφορετικότητας, της πολυποικιλίας, της πολλαπλότητας, της μη ταύτισης, από δεδομένα έγιναν και παραμένουν αιτούμενα; Γιατί σε μια εποχή ολοσχερών ανακατατάξεων και συγκλονιστικής, καταιγιστικής ταχύτητας μεταβολών, τα προαιώνια, διχαστικά στερεότυπα μοιάζουν ακλόνητα; Μήπως γιατί παραμένουν εξαιρετικά εξυπηρετικά, για πολλές και συμφέρουσες σκοπιμότητες; Ή πάλι,  μήπως στο πέρασμα του χρόνου πάψαμε να βλέπουμε στο πρόσωπο του άλλου τον συνάνθρωπο και φοβηθήκαμε πολύ το "ξένο", το ανοίκειο,  το άγνωστο; Μήπως ενώ γίναμε πολίτες του σύμπαντος,...

  Η αποδοχή της διαφορετικότητας και η ουσιαστική ένταξη ατόμων με λιγότερες ευκαιρίες αποτελούν το θεμέλιο μιας δίκαιης κοινωνίας. Ωστόσο, στις απομονωμένες τοπικές κοινωνίες, αυτές οι έννοιες αποκτούν μια ιδιαίτερη βαρύτητα και έρχονται αντιμέτωπες με συγκεκριμένες προκλήσεις. Η Πρόκληση της Απομόνωσης Σε απομακρυσμένες περιοχές, η έλλειψη υποδομών και η περιορισμένη πρόσβαση σε εκπαίδευση, υγεία και εργασία δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου οι «διαφορετικές» φωνές συχνά περιθωριοποιούνται. Τα άτομα με λιγότερες ευκαιρίες —είτε λόγω αναπηρίας, κοινωνικοοικονομικής κατάστασης, εθνοτικής καταγωγής ή άλλων παραγόντων— αντιμετωπίζουν έναν διπλό αποκλεισμό: τον γεωγραφικό και τον κοινωνικό. Οι Πυλώνες της Αλλαγής Για να μετατραπεί μια κλειστή κοινωνία σε μια συμπεριληπτική κοινότητα, απαιτούνται στοχευμένες δράσεις: • Προσβασιμότητα και Υποδομές: Η ένταξη ξεκινά από το αυτονόητο — τη δυνατότητα μετακίνησης και πρόσβασης σε δημόσιους χώρους και ψηφιακές υπηρεσίες. • Εκπαίδευση και Ευαισθ...

  Η διαφορετικότητα και η ένταξη στον κοινωνικό και εργασιακό χώρο έχει πολλές και πολύ διαφορετικές αιτίες, πλευρές και τρόπους αντιμετώπισης.Θα ήθελα να αναφερθώ στις νεύροαναπτυξιακές διαταραχές και πως θα τις συναντήσουμε στην ενήλικη ζωή,όταν λόγω οριακής διαταραχής ή απομονωμένου κοινωνικού περιβάλλοντος δεν έγιναν αντιληπτές στην παιδική ηλικία. Η ΔΕΠ-Υ υπάρχει στον ενήλικα πληθυσμό σε ποσοστό 4%.Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας,κατά κανόνα αδιάγνωστοι.Είναι αυτοί,που μπορεί να τους θεωρούμε απρόσεκτους,αφηρημένους, νευρικούς,που δεν μπορούν να διαχειριστούν το χρόνο τους,που δεν μπορούν να τηρήσουν τις προθεσμίες. Είναι όμως αυτοί,που αν βοηθηθούν(και υπάρχουν τρόποι να βοηθηθούν στον εργασιακό χώρο) μπορούν να γίνουν πολύτιμες μονάδες,γιατί θα αναδείξουν τα πραγματικά μοναδικά στοιχεία τους. Η υπερεστίαση στα αντικείμενα που τους ενδιαφέρουν,η δημιουργικότητά τους, με τρόπο σκέψης έξω από τα καθιερωμένα και με μη καθιερωμένους τρόπους επίλυσης προβλημάτων, η ικανότητά...

  «Οι άνθρωποι σπάνια είναι αυτό που φαίνονται με την πρώτη ματιά. Κουβαλούν σκέψεις που δεν λένε, φόβους που δεν δείχνουν και ιστορίες που δεν μοιράζονται. Αν θέλεις να τους καταλάβεις, δεν αρκεί να τους κοιτάς· χρειάζεται να σταθείς για λίγο στη θέση τους. Να δεις τον κόσμο όπως τον βλέπουν εκείνοι, ακόμη κι αν σου φαίνεται ξένος. Τότε ίσως ανακαλύψεις ότι δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί όσο νομίζαμε.» «Η ενσυναίσθηση δεν είναι απλώς κατανόηση· είναι μια συνειδητή επιλογή να δούμε πέρα από τη δική μας εμπειρία. Κάθε άνθρωπος ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από τις δικές του συνθήκες, αξίες και βιώματα. Όταν ακούμε χωρίς να κρίνουμε και παρατηρούμε χωρίς να βιαζόμαστε να συμπεράνουμε, δημιουργούμε χώρο για ουσιαστική σύνδεση. Η διαφορετικότητα τότε δεν μας χωρίζει· μας μαθαίνει.» Είναι εύκολο να βάζεις ταμπέλες. Δύσκολο είναι να τις αφαιρείς. Πριν πεις “τον ξέρω”, αναρωτήσου: πόσα πραγματικά έχεις ακούσει; Πριν κρίνεις, στάσου. Πριν απαντήσεις, άκου. Γιατί πίσω από κάθε συμπε...

  Η διαφορετικότητα είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που φέρουν κάποια χαρακτηριστικά τα οποία τους διαφοροποιούν από τον λεγόμενο «φυσιολογικό μέσο όρο». Στα πλαίσια της κοινωνικής ζωής η ιδιαιτερότητα και η διαφορετικότητα είναι στενά δεμένες με την έννοια του «κοινωνικού στίγματος» που οδηγεί τελικά στον κοινωνικό αποκλεισμό των ατόμων. Υπάρχουν διάφορα είδη κοινωνικού στίγματος:       Το στίγμα που αναφέρεται σε σωματικά γνωρίσματα (όπως αναπηρία, σωματική δυσπλασία, γήρας), το στίγμα που αναφέρεται σε ψυχικά γνωρίσματα (όπως ψυχική ασθένεια, εθισμός σε ουσίες) ή σε κοινωνικοοικονομική κατάσταση (όπως μετανάστευση, φτώχεια, ανεργία) κ.ά.             Το «κοινωνικό στίγμα» είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της κοινωνικής αποδοχής και της ισότιμης συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.      ...

  Όταν η ένταξη δεν σημαίνει μόνο αποδοχή, αλλά και το δικαίωμα να ξαναρχίσεις   Σε πολλές μικρές κοινωνίες, η ζωή δεν καθορίζεται μόνο από όσα είμαστε σήμερα, αλλά και από όσα οι άλλοι θυμούνται για εμάς. Ένα λάθος, μια δύσκολη περίοδος, μια οικογενειακή κατάσταση, μια οικονομική δυσκολία ή μια πλευρά της προσωπικής μας ζωής μπορεί να μας ακολουθεί για χρόνια. Και κάπως έτσι, η ένταξη παύει να είναι μόνο θέμα αποδοχής της διαφορετικότητας· γίνεται και θέμα δεύτερης ευκαιρίας. Αυτό είναι ένα ζήτημα βαθιά κοινωνικό. Γιατί μια κοινότητα δεν δείχνει την ωριμότητά της μόνο από το αν αντέχει τη διαφορά, αλλά και από το αν αφήνει χώρο στον άνθρωπο να αλλάξει. Αν του επιτρέπει να προχωρήσει χωρίς να είναι αιχμάλωτος του παρελθόντος του. Αν μπορεί να τον δει ξανά, όχι μέσα από την πρώτη εντύπωση ή την παλιά του εικόνα, αλλά μέσα από αυτό που προσπαθεί να γίνει. Στις απομονωμένες ή πιο κλειστές κοινωνίες, αυτό γίνεται συχνά πιο δύσκολο. Οι άνθρωποι γνωρίζονται, οι ιστορίες κυ...