«Πόσο χώρο πιάνει ένας άνθρωπος;»

 

 

Λένε πως εδώ… όλοι γνωρίζονται.

Κι όμως—

κάποιοι περπατούν στους ίδιους δρόμους

και δεν τους ξέρει κανείς.

 

Όχι γιατί δεν υπάρχουν.

Αλλά γιατί…

κανείς δεν κοίταξε πραγματικά.

 

Είναι εκεί—

στο παγκάκι που πάντα μένει άδειο,

στο σχολείο που δεν προσαρμόστηκε ποτέ,

στο βλέμμα που έμαθε να χαμηλώνει

πριν καν συναντήσει άλλο βλέμμα.

 

Και λες— “έτσι είναι εδώ”.

Έτσι;

Ή έτσι το αφήσαμε να γίνει;

 

Γιατί η απόσταση

δεν είναι πάντα χιλιόμετρα.

Είναι λέξεις που δεν ειπώθηκαν.

Πόρτες που δεν άνοιξαν.

Καρέκλες που… δεν προσφέρθηκαν ποτέ.

 

Και κάποιοι έμαθαν να χωράνε λιγότερο.

Να μιλούν πιο σιγά.

Να ζητούν λιγότερα.

Να υπάρχουν…. χωρίς να φαίνονται.

 

Αόρατοι—

όχι από επιλογή,

αλλά από συνήθεια.

 

Μα κοίτα—

δεν θέλει επανάσταση για να αλλάξει αυτό.

Θέλει ένα βήμα.

Ένα.

Βήμα.

 

Να σηκώσεις το βλέμμα.

Να πεις “σε βλέπω”.

Να κάνεις χώρο—

όχι από λύπηση,

αλλά από δικαιοσύνη.

 

Γιατί η ένταξη δεν είναι χάρη.

 

Δεν είναι καλοσύνη.

 

Είναι δικαίωμα.

 

Δικαίωμα να γελάς στο ίδιο τραπέζι.

Να μιλάς χωρίς να φοβάσαι.

Να ανήκεις—

εκεί που ήδη ζεις.

 

Και ίσως…

η πιο μεγάλη αλλαγή

να μην έρθει από μεγάλες πόλεις

ή μεγάλα λόγια—

 

αλλά από μια μικρή κοινότητα

που θα πει για πρώτη φορά:

 

“Δεν υπάρχουν ‘άλλοι’ εδώ.”

 

Μόνο… “εμείς”.

 

 Βάσω Πλακιά-Well Grow